default

"De streek en de enscenering van de opvoeding bepalen de kennis die ons vormt en die we zullen blijven uitvoeren — de levende erfenis van onze voorouders. Later sterven we, en de kennis blijft en blijft doorwerken, blijft zodat olijfolie voor altijd keelpijn zal genezen wanneer ze op de polsen wordt gewreven, zoals dat zich onder andere in Oost-Spanje voordoet. Ze zal glijden, zoals we zien in de handen van drie vrouwen, uit drie generaties. ‘Om dat te doen, moet je de amandelen breken’, vertelt Laura Palau ons, terwijl ze het vet van de olijf gebruikt om de pezen die de polsen kruisen te breken. Dat contact is nodig, het lichaam samendrukken alsof je er zijn eigen olie uit perst; je moet het bot aanraken en kracht uitoefenen. De olijfpit is ‘een kleine torpedo van zeer hard hout die af en toe vlot tot in het hart kan doordringen’, schrijft Ponge elders.

Laura vertelt ons dat haar grootmoeder, de oudste van die drie vrouwen, al is overleden en dat ze haar graag hier in België, waar ze nu woont, geprojecteerd ziet." (fragment uit Een spons, een tekst van Javi Cruz)