default

Jaffa: Fragments from a Continuous Modernity onderzoekt het niet-gerealiseerde masterplan voor Jaffa uit 1946–1948, de laatste poging van de Palestijnse burgemeester van de stad om een ‘moderne’ visie te presenteren aan de Britse mandaatautoriteiten, met als doel de bezetting van de stad te voorkomen. Srouji brengt dit spookplan weer tot leven, niet uit nostalgie, maar als een kritische reflectie op de veronderstelde relatie tussen moderniteit en vrijheid. Ze onthult de ironie dat het plan, door de definitie van ‘moderniteit’ van de kolonisator te omarmen, inherent de essentie de logica van haar eigen uitwissing in zich droeg. Zo stelt ze de aanname in vraag dat gemarginaliseerde volkeren moeten veinzen dat ze ‘beschaafd’ zijn om te kunnen bestaan. Architectuur speelt vaak een rol in geweldsystemen. In die context is Srouji’s werk een krachtige herinnering aan het potentieel van architectuur als instrument voor herinnering, als omhulsel voor de geest en als fundament voor bevrijding.