Luc Tuymans (°1958, Mortsel) woont en werkt in Antwerpen. Nadat hij in Brussel zijn kunstopleiding afrondde, studeerde hij kunstgeschiedenis in Antwerpen, om midden jaren tachtig als kunstenaar aan de slag te gaan. Zijn eerste solotentoonstelling organiseerde hij zelf in 1985 en vond plaats in het eens zo prominente Thermae Palace in Oostende. Sindsdien geldt Tuymans als een van de meest deskundige en gewilde hedendaagse kunstenaars. De reeks Der diagnostische Blick (‘de diagnostische blik’, 1992) zou zijn internationale doorbraak genoemd kunnen worden, waarbij hij het schilderkunstige herinterpreteert op basis van afbeeldingen uit een medisch handboek, gewijd aan een doelgerichte, maar ongeïnteresseerde expressie. Helemaal het tegenovergestelde van wat schilderijen vaak voor zichzelf eisen. De formele eigenschappen van Tuymans’ werk zijn erin te herkennen: het zachte palet, de horizontale penseelstreken, het vervaagde en afgesneden beeldenwerk.

Tuymans ontwikkelt een schildertechniek die zichtbaar voortkomt uit de wereld van de film en de fotografie. Hij gebruikt het ontwikkelingsprocédé van de polaroid als voorbeeld en uitgangspunt voor zijn doeken. 

“Ik schilder vanuit de achtergrond naar de voorgrond, van vaag naar scherp, terwijl de verf van de onderste lagen nog nat is. Pas op het einde werk ik aan de contrasten”. 

Tegelijk maakt hij gebruik van fotografische technieken zoals afsnijdingen, kadreringen en extreme close-ups om zijn figuratieve composities, hoe aantrekkelijk ook, in een onheilspellend daglicht te plaatsen. Door extreem te focussen op één beeld, één gedachte of één herinnering, krijgt het onderwerp immers een bijzondere en meestal ook beangstigende dimensie. Het zijn nooit willekeurige beelden; het gaat steeds om politiek of maatschappelijk geladen statements die doelbewust hun onderwerp bevriezen.

Door zich te baseren op bestaande foto’s als uitgangspunt voor zijn werk, is Luc Tuymans voor een groot deel schatplichtig aan de cultuur en geschiedenis die hij zelf in vraag stelt. De schilder bedenkt hiervoor het concept van de “authentieke vervalsing”. Om te ontsnappen aan het twistpunt omtrent de uniciteit van een beeld, creëert hij de artistieke vrijheid om terug te gaan in de tijd, bestaande beelden opnieuw te gebruiken en authentieke vervreemdingseffecten toe te voegen. 

“Ik probeer beelden te herinterpreteren en er een gezond wantrouwen tegen de creëren, waardoor mijn schilderijen automatisch ambigu zijn”.

Lees hier de volledige biografische tekst geschreven door Hans Willemse / Lotte Beckwé.